เคยไหมเมื่อนึกถึงแม่และน้ำตาไหล

มันไม่เหลืออารายแล้วจิงๆนะ

 เงินก้อจะหมดไม่มีเรียนงานก้อไม่ติดต่อกับมา

สับสนในชีวิด จะให้กับแต่บ้านกับไปได้ไร

กับไปก้อมีแต่เหงา เหงา เหงา ไม่มีไค

มีแต่พ่อ แต่ก้อไม่ได้ช่วยไรกรุเรยแม้แต่อย่างเดียว

สุดท้ายกุรักตัวกุจำไว้

วันไหนกุไม่ไหวก้อวันนั้นแระ เจอกัน

 

 

คิดถึงเพื่อนๆๆๆ

 

 

 

 

 

 

 

จ้างเย้ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อยากกับไปอยู่ในปันยากาศเก่าๆๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อยู่คนเดียวนี่โหดร้ายว่ะ

แระในที่สุดกุก้อเอ็นติด

 

ก๊ากๆๆ

 

ถึงแม้จะไม่ใช่ที่ ที่อยากเรียนก้อตาม

 

แต่เราก้อร๊ากคนะที่เราเรือก

 

สองอาทิดที่ผ่านมา

 

กับการรับน้องกับกิจกรรมต่างๆที่เข้ามา

 

ทั้งชีวิดก้อคงหาจากที่ไหนไม่ได้แร้ว

 

หนึ่ง  ชีวิด  คงมีแค่คั้งเดียว

 

ตอนแรกโมโหแต่ตอนนี้ปะทับใจมาก

 

หลังจากงานกีราสีเฟรชชี่ผ่านมา

 

ถึงพากเราซึ่งจิงๆแร้วสมควรจาเปนคนะ

 

ถึงจะได้ที่สาม

 

แต่เราก้อพูมใจ

 

ร๊ากเสดสาดง้าบ

 

แต่นึกถึงวิชาที่จะเจอแร้ว

 

กุจารอดมะเนี่ย

 

ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆ

 

กัวเรียนไม่จบจังเรย

 

ไงก้อสู้เนอะๆๆ